Dodatek za godziny nadliczbowe dla pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 29 lipca 2024 r., (C-184/22 i C-185/22).

Przedmiotem sprawy był stan faktyczny, w którym pracownice zatrudnione były przez niemiecką firmę w niepełnym wymiarze czasu pracy (40% i 80% tygodniowej normy czasu pracy) w charakterze członków pomocniczego personelu medycznego. W sprawie ustalono, że członek pomocniczego personelu medycznego zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy otrzymuje dodatek do wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych wyłącznie za pracę wykonywaną przez niego ponad tygodniową normę czasu pracy obowiązującą członka pomocniczego personelu medycznego zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 38,5 godziny. Aby członek pomocniczego personelu medycznego zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy mógł otrzymać dodatek do wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, musi – bez względu na normę czasu pracy uzgodnioną indywidualnie w jego umowie o pracę – przepracować tę samą liczbę godzin co członek pomocniczego personelu medycznego zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy.

Pracownice odwołały się kolejno do sądu pracy pierwszej instancji oraz kolejnych domagając się wypłaty dodatków za pracę w godzinach nadliczbowych oraz odszkodowania. Podniosły, że brak dodatków za godziny nadliczbowe był nie tylko przejawem nierównego traktowania pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, ale również przejawem dyskryminacji ze względu na płeć, ponieważ pracodawca w pełnym wymiarze czasu pracy zatrudnia głównie mężczyzn, a kobiety – na część etatu.