Przeszło cztery dekady temu, 14 sierpnia 1980 roku w Stoczni Gdańskiej im. Lenina rozpoczął się strajk, którego efektem było wypracowanie 21 postulatów MKS, podpisanie Porozumień Sierpniowych i narodziny związku zawodowego Solidarność.

Tak rodziła się Solidarność

Strajk trwał przez dwa tygodnie i był odpowiedzią na zwolnienie z pracy suwnicowej Anny Walentynowicz, działaczki Wolnych Związków Zawodowych.

Stoczniowcy szybko włączyli się w akcję protestacyjną. Już pierwszego dnia w południe strajkowało 12 tysięcy osób spośród 17 tysięcznej załogi. Pierwszym postulatem było przywrócenie do pracy Anny Walentynowicz i Lecha Wałęsy, budowa pomnika ofiar Grudnia 1970 roku, podwyżki płac dla załogi, wprowadzenie dodatku drożyźnianego, gwarancja nietykalności dla strajkujących. 15 sierpnia lista postulatów trafiła do dyrekcji zakładu, a do protestu przyłączyły się trójmiejskie stocznie i inne zakłady pracy.

Na czele strajku w gdańskich Zakładach Okrętowych Urządzeń Elektrycznych i Automatyki "Elmor" stanęli Andrzej Gwiazda, Bogdan Lis i Janusz Satora, a w gdyńskiej Stoczni im. Komuny Paryskiej kierował Andrzej Kołodziej. 

Porozumienia Sierpniowe

W nocy z 16 na 17 sierpnia powstał Międzyzakładowy Komitet Strajkowy, który opracował słynne 21 postulatów. W pierwszym z nich domagano się utworzenia niezależnych od władz związków zawodowych. Na terenie Stoczni w niedziele odprawiona została Msza Święta, a kolejnego dnia, 18 sierpnia, protesty wybuchły w Szczecinie, a później w kolejnych miastach na terenie całego kraju. W między czasie stoczniowcy negocjują z władzą realizację swoich postulatów.

Strajk zakończył się 31 sierpnia, gdy w historycznej Sali BHP Stoczni Gdańskiej przedstawiciele MKS reprezentujący ponad 700 zakładów pracy podpisali porozumienie z delegacją rządową. Było to jedno z czterech tzw. Porozumień Sierpniowych.